آسمان سال های بی بهار

با صدای دختری شبیه نور

ابرها، گلایه گر یه میکنند

دختری که پشت دار قالی اش

نقش می زند میان هر رجش

گیسوان تابناک آفتاب

ابرها شبیه دار قالی اش ،گلایه گر یه می کنند

دخترک دوباره خنده می کند

در هجوم هولناک ابرها....

شعری است از خودم ، تقدیم به  ...

با هر نفس فرشته ی ذوق من

در باغ حادثه ، آواز میخواند

فانوس ها خاموش

آواز جیرجیرک پیری ، صدای عشق

گمگشته در تنفس باورها

آرام می خواند:

باران همیشه نمی بارد

باران ترانه ی رو یاهاست

باران بهانه ی هر ابر است

باران شبیه روزنه ها جاریست

دریا همیشه نمیگوید

از ساحل و غریبه ی بیگانه.

اما...

اینک

تمام حادثه ها روزن غم است

اینک ترنج، قصه ی پرمهر سادگیست

هر تکه شیشه ای به دلم زخم می زند

باور نمی کنم که چرا خون نمی چکد

از دیدگان ماهی تنگ بلور ما؟

هر تکه شیشه ای به دلم زخم می زند

باور نمی کنم که چرا  سنگ های وهم

بر شیشه های چشم دلم طعنه می زنند

با هر کنایه ای دل من زخم می خورد

افسوس اگر ترنم ناکوک طعنه ها

بر سادگی و خلوت من خدشه ای زنند

من ساده بوده ام

اما...

اگر جهان بگذارد دلم هنوز ،

بر تنگنای حادثه ها گر یه می کند

بر آسمان روزنه ها ضجه می زند

خورشید های باور من گرم می خزند

بر اوج خنده های زمین گر یه می کنند

قلبم همیشه از نفس آرزو پر است

سرشار از صدای خوش باور

هر تکه شیشه ای به دلم زخم می زند

اما دلم خودش سر هر زخم کهنه ای

مرهم نهد ز مهر

 مرهم نهد ز عشق..

در فراسوی بیکرانه ی افق های دور و در آرامش نامنتهای کویرهای سوزان تو را میطلبم.

می خوانم تو را از ادراک بی بدیل ابدیت .

کاش همیشه در ازدحام ذهن مالامال ترسم ، تنها تو بودی ...

ای کاش میشد همیشه ای کاش ها را باور کرد. و باز هم ای کاش...

دلهای بزرگ واحساس های بلند،عشق های زیبا و پر شکوه می آفرینند.

برقص گویی هرگز کسی تو را نمی بیند

عاشق شو

گویی هرگز کسی دلت را نشکسته

و آنگونه زندگی کن گویی بهشت همین جاست

مرابه ابتذال آرامش وخوشبختی مکشان،

اضطرابهای بزرگ،غم های ارجمندو حیرت های عظیم را به روحم عطا کن،

لذت ها رابه بنده های حقیرت ببخش ودردهای عزیز بر جانم ریز...

دوست دارم اولین واژه هایی که به ذهنم میاد رو به هم ربط بدم. میخوام ببینم سر آخر چی میشه؟

آبشار زندگی را بی مهابا نفس می کشم تا در اوج بی اعتنایی بر بال شاپرک ها  قدم بگذارم،

می خواهم بی هیچ دمی ، نفس بر آرم و تا ابدیت پرواز کنم.

شباهنگام، در پستوی نمناک زندگی سرک می کشم. به دنبال نمناک ترین  گلواژه ی ابدیت،

پیچک های بی شرم همسایه نیز سرک کشیده اند، من که میدانم باز میخواهند از درخت نمناک زندگی ترنج

ابدیت بچینند. افسوس که...

نمیتوانم به آنها دهن کجی کنم. کاش چشمانشان را می بستند ...

یا نه.....

بگذار من چشمانم را ببندم ، بگذار آنها نیز اندکی خجالت بکشند.

کاش میشد همیشه در زندگی چشمانمان را ببندیم.

کاش...

.ترجیح میدهم با کفش هایم در خیابان راه بروم و به خدا فکر کنم تا این که در مسجد بنشینم و

به کفش هایم فکر کنم.

.با همه چیز در آمیز و با هیچ چیز آمیخته نشو...در انزوا پاک ماندن نه سخت است و نه با ارزش.

.نمیدانم چرا ما آدم ها عادت داریم آبی وسیع آسمان را رها کنیم و جذب آبی کوچک چشمانی

شویم که عمقی ندارد و می دانیم روزی بسته خواهد شد.